YAZAR HAKKINDA

Nikolay Vasilyeviç Gogol, 19. yüzyıl Rus edebiyatının en gizemli, en trajik ve en etkileyici figürlerinden biridir. Realizm akımının öncülerinden sayılsa da, eserlerindeki gerçeküstücülük ve grotesk mizah onu sınıflandırmayı imkansız kılar. 1. Kökenler ve Ukrayna Etkisi (1809–1828) Gogol, 31 Mart 1809'da Poltava eyaletinin Sorochyntsi köyünde doğdu. Ukrayna’nın folklorik zenginliği, Kazak destanları ve köylü inanışları içinde büyümesi, ileride kaleme alacağı "Dikanka Yakınlarında Bir Çiftlikte Akşam Toplantıları" adlı eserinin ham maddesini oluşturdu. Babası Vasily Gogol-Yanovsky'nin amatör tiyatro oyunları yazması, Nikolay’ın sahne sanatlarına ve karakter tahlillerine olan merakını körükledi. 2. Petersburg ve Hayal Kırıklıkları (1828–1831) 1828’de büyük umutlarla St. Petersburg’a giden Gogol, şehrin soğuk bürokrasisi karşısında şoka uğradı. İlk şiir denemesi Hanz Küchelgarten eleştirmenlerce yerle bir edilince, piyasadaki tüm kitapları satın alıp yaktı. Bu, onun ilerideki "yakma" eylemlerinin ilkiydi. Bir süre silik bir memur olarak çalıştı; bu dönem, "Palto" ve "Burun" gibi şaheserlerindeki "ezilmiş memur" tipolojisinin ilham kaynağı oldu. 3. Edebi Yükseliş ve Puşkin (1831–1836) 1831’de yayımladığı Ukrayna öyküleri büyük yankı uyandırdı ve Aleksandr Puşkin ile tanışmasını sağladı. Puşkin, Gogol’un dehasını hemen fark etti. Rivayete göre Ölü Canlar ve Müfettiş fikirlerini Gogol’a veren bizzat Puşkin’di. 1836’da sahnelenen Müfettiş oyunu, Rus bürokrasisini yerin dibine soktuğu için muhafazakâr kesimin nefretini, Çar I. Nikolay’ın ise (garip bir şekilde) beğenisini kazandı. 4. Avrupa Yılları ve "Ölü Canlar" (1836–1848) Eleştirilerden bunalan Gogol, Rusya’dan kaçarak uzun yıllar Roma’da yaşadı. En büyük eseri kabul edilen Ölü Canlar'ı burada yazdı. Bu eser, Rus toplumunun ruhsal çöküşünü anlatan devasa bir panoramaydı. Ancak Gogol, eserin sadece "yerici" kısmını bitirebildi; Rusya’nın kurtuluşunu anlatacağı ikinci cildi yazmakta hep zorlandı. 5. Dinsel Kriz ve Trajik Son (1848–1852) Hayatının son yıllarında derin bir dini fanatizme sürüklendi. Peder Matvey Konstantinovsky’nin etkisiyle eserlerinin "günah" olduğuna inanmaya başladı. 1852 yılının bir gecesinde, Ölü Canlar'ın ikinci cildinin taslaklarını ateşe verdi (evet, yine yaktı). Bu olaydan birkaç gün sonra, aşırı oruç ve yanlış tıbbi müdahaleler sonucu, yatağında acı çekerek 42 yaşında hayatını kaybetti.